นี่เป็นเรื่องราวของน้องผม เผื่อเป็นอุธาหรกับคนที่ใช้ชีวิตอย่างประมาท ไม่ดูแลสุขภาพตัวเองครับ 

น้องผมอายุ24ปี สูง ประมาณ 175 นำหนักไม่แน่ใจ คงประมาณราวๆ 80โลขึน ไม่แน่อาจถึง 100 เมื่อประมาณ1-2ปีที่แล้ว น้องผมไม่สบายไปหาหมอปรากฏว่าเป็นความดันครับ หมอให้ยามากิน แต่พอหายแล้วก็ไม่กินต่อเนื่อง ที่น้องไปหาหมอผมไม่รู้เรื่องเลยว่าน้องผมเป็นอะไร ยังไงครับ เพราะผมไม่ได้อยู่ที่บ้านครับ ผมออกมาเช่าหออยู่กะแฟน ออกจากบ้านมาได้ 3-4 ปีแล้วครับ

ก่อนน้องผมเสียประมาณ 3-4เดือน น้องผมได้ตกงาน เลยอยู่บ้านเฉยๆๆ ไม่ได้ทำอะไรครับ หลังจากตกงานได้ประมาณ 2เดือน น้องผมไปเที่ยวทะเล ไปดำน้ำครับ ผมก็ไม่รู้เรื่องอีกละ ... น้องผมมีอาการปวดหัวจี๊ดๆ แต่เป็นแล้วหายครับ (จากคำบอกเล่าของเพื่อนที่ไปเที่ยวด้วย) เพื่อนน้องก็บอกว่าถึงบ้านแล้วเล่าให้พ่อ แม่ ฟังด้วยนะว่าปวดหัว แล้วให้ไปหาหมอด้วย แต่น้องผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้วก็ไม่ได้บอก แม่ผมด้วยครับ

จากวันนั้นถึง ปัจจุบัน (ประมาณกลางมิถุนายนครับ) แม่ผมโทรมาบอกว่าพ่อผม หลงครับ แบบเป็นอัลไซเมอครับ อยู่ๆ ก็เป็นครับ ตื่นมาก็มีอาการหลงๆ พูดผิดพูดถูก ผมก็เลยบอกให้แม่บอกน้องผม 2 คนพาพ่อไปหาหมอ (น้องผม2คนเป็นฝาแฝดครับ) แต่ด้วยความดื้อ แล้วก็ไม่รู้ตัวด้วยว่าเค้าไม่สบาย ไม่ยอมไปหาหมอ แม่ก็เลยโทรมาบอกผมครับ ผมเลยบอกว่า เดี้ยว วันเสาร์-อาทิตย์ ผมพาไปเอง พออีก2วันต่อมา พี่สาวผมได้โทรหาผมตอนเช้ามืด โทรมาบอกว่าน้องผมเข้าไอซียู ด้วยอารมงัวเงียๆ ยังงงๆ อยู่ ไม่รู้อะไรเป็นอะไร ผมดันบอกไปว่าต้องไปทำงาน ... พี่ผมก็เงียบแบบอึ้งๆ ไปครับ ผมก็วางหูไป แฟนผมก็สะกิด บอกว่า น้องเข้าไอซียูนะ ผมเลยตาสว่างเลยครับ ... เลยรีบไปโรงพยาบาล พอไปถึง ผมเห็นน้องผมมีสายโยงเต็มตัวไปหมด ผมถึงกับอึ้งพูดไม่ออก น้ำตาแทบไหลแต่ไม่กล้าร้องให้ แม่ผมอยู่ข้างๆๆ ครับ เลยไม่กล้าที่จะร้องให้ หมอบอกทำไรไม่ได้ต้องรอเอ็กซเรสมองอย่างเดียว ตอนนี้ทำได้แค่ช่วยชีวิตครับ ร.พ. ที่น้องผมชื่อรพ. นวมิน2 ครับ อยู่ตรงตลาดบางปะกอก แต่ที่ รพ. ไม่มีเครื่องสแกนสมองต้องรอให้ความดันลดลง ประมาณ ครึี่ง ชม. ผมเลยถามแม่ว่า อยู่ๆ เป็นได้ยังไง เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อคืนประมาณ4-5ทุ่ม แม่ได้ยินเสียงดังตึงตัง อยู่ที่ห้องน้องผม แม่ผมเลยเดินไปดู จะไปว่า อย่าทำเสียงดังมันดึกแล้ว พอแม่ผมเข้าไปในห้อง เห็นน้องผมนอนอยู่ น้องผมบอกแม่ว่า ขยับตัวไม่ได้ แม่ผมก็เลยด่าไปว่านี้อย่าทำเป็นเล่น (ผม3คนพี่น้องสนิทกับแม่มาก แล้วพวกผมขี้เล่นอยู่แล้วด้วย ชอบแหย่ชอบแกล้งแม่ประจำ ) แม่ก็เลยนึกว่าน้องผมแกล้งเล่นครับ น้องผมก็เลยบอกว่า ไม่ได้แกล้งขยับไม่ได้จริงๆ นอ้งผมก็เลยพยามขยับตัวให้ดู แต่ทำไมได้ ได้แต่ยกขาข้างนึงขึ้นแล้วพลิกตัว แต่ทำไม่ได้ ขาที่ยกขึ้นเลยหล่นลงพื้นดังตึงตัง แม่ผมเลยให้น้องอีกคน ฝาแฝดคน้อง ไปเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล กว่าจะขึ้นแทกซี่ได้ก็หลายนาทีแล้ว แม่ผมให้พาไป รพ. ธนบุรี2 ตามประกันสังคมครับ พอไปถึง ทาง รพ. ไม่สามารถช่วยอะไรได้ นอกจากรักษาชีวิตไว้ ด้วยเครื่องหายใจ เะพราะต้องสแกนสมองครับ ที่ รพ. ไม่มี แล้วที่ รพ. ยกเลิกประกันสังคมไปแล้ว คือใช้ไม่ได้กับ รพ. นี้แล้วครัรบ ต้องเปลี่ยน รพ. ใหม่ เลยต้องย้าย รพ. ไปนวมิน2 น้องผมได้ย้ายตอนเช้า พอไปถึงก็ทำไรไม่ได้อีก ไม่มีเครื่องสแกนสมอง ต่อออกซีเจนเหมือนเดิมครับ ต้องรอถึงประมาณเที่ยง ให้ความดันลดลง ถึงพาไปสแกนสมองที่ รพ. บางปะกอก3 ได้ครัรบ

ต้องนั่งรถพยาบาลไปสแกนสมองอีกที่นึง พอสแกนเสร้จก็ต้องกับไปนอน รพ.เดิมปรากฏว่าเส้นเลือดในสมองแตก หมอให้ยากระตุ้นสมอง ต้องรอผม 4 ชม ถ้าสมองมีการตอบสนอง ถึงผ่าตัดได้ แต่หมอก็บอกว่าผ่าไปก็เป็นเจ้าชายนิทรา แล้วถ้าญาติยืนยันให้ผ่า แต่หมอก็ไม่รับรองว่าทนยาสลบได้รึป่าว อาจจะให้ยาสลบแล้วทนไม่ได้ก็เสียชีวิต ยังไงให้ทำใจไว้ได้เลยครับ ผมเล่ามาถึงตรงนี้ ผมเสียใจมากครับ

ทำไมผมไม่อยู่ที่บ้าน ถ้าผมอยู่บ้าน ผมคงรู้เรื่องน้องผมว่าเป็นความดัน ผมจะได้บอกได้ว่าความดันต้องกินยาต่อเนื่อง....

ทำไมแม่ไม่โทรมาบอกผมตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืน ผมรู้เป็นคนสุดท้ายย ตอนเช้า ถ้าผมรู้เรื่องผมบอกให้แม่ผมพาไป รพ. บางปะกอก3 ตั้งแต่แรกแล้ว ผมพอจะรู้ว่า รพ. ในระแวกนั้น รพ. บางปะกอก3 ทันสมัยที่สุด อุปกรครบ
ผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนแรกไปที่รพ. บางปะกอกเลย น้องผมอาจมีโอกาสรอดมากกว่านี้ เพราะหมอสามารถวินิจฉัยได้เลย พาไปสแกนสมองได้เลย เส้นเลือดในสมองแตกถ้าได้รับการผ่าตัดเร็ว ยิ่งมี่โอกาสรอดสูงกว่า นี่กว่าจะรู้ว่าเส้นเลือดในสมองแตก ก็ประมาณเที่ยงแล้ว

แต่ความคิดพวกนี้ผมไม่กล้าที่จะบอกแม่ ได้แต่นั่งคุยกะน้องแค่ 2 คน .....

พอวันรุ่งขึ้นผมกับน้องเลยพาพ่อผมไปหาหมอ ปรากฏว่าเส้นเลือดในสมองตีบครับ แต่เป็นจุดเล็ก แต่ไปตรงกับซีกที่เกียวกับชีวิตประจำวัน พ่อผมเลยมีอาการพูดผิดๆ ถูกๆๆ ความจำสับสน เอาอดิตไปปนกับปัุจจุบันบางทีคิดเอง แล้วนึกเอาว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นอยู่... พ่อผมต้องนอน รพ. 3วัน รอดูอาการครับ ถึงวันนี้พ่อผมก็สบายดี หมอให้ยามากินหลายตัว แต่ก็นับว่าแข็งแรงดีอยู่ เ้พียงแต่คงไม่เหมือนเดิมแล้ว ทางหมอก็บอกว่า ต้องทำกายถาพโดย ฝึกเค้ืาให้ข้อมูล เค้าเยอะๆ ภายใน3 เดือน มีโอกาสที่สมองจะซ่อมแซมได้ภายใน 3 เดือนครับ

มาต่อเรื่องน้องนะครับบ...
หลังจากผมพาพ่อไป รพ. อีกวันนึง พวกญาติๆ ก็มาหาที่ห้อง ไอซียู เต็มไปหมดเลยครับบ ทางผมก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เลยไปขอพรจากพระมั่ง เข้าวัด ทำทุกอย่าง เท่าที่จะทำได้ ครับ ทางแม่ผมก็ไปวัดหลายๆ ที่ ไปทำบุญต่อชีวิตน้อง ปรากฏว่า แม่ผมเอารูปไปผิดใบครับ มารู้อีกที ก็วันที่น้องเสียแล้วว่าแม่ผมหยิบรูปไปผิดใบ รูปที่หยิบไปเป็นน้องคนสุดท้องที่เป็นฝาแฝดครับ คือคนที่อยู่ไอซียู เป็นแฝดคนพี่ แต่แม่หยิบรูปไปทำพิธีนี่ ดันไปหยิบรูปแฝดคนน้องไปครับ ถึงตอนนี้ผมเลยคิดได้ว่า ดวงคงถึงฆาตแล้วจริงๆๆ ครับ

เมื่อตอนเด็กๆ พ่อแม่ผมไปดูดวง หมอดูทักว่าจะต้องเสียฝาแฝดไป 1 คน แต่เรื่องนานมากแล้วตั้วงแต่เพิ่งเกิดแนะครับ ผมก็เพิ่งรู้เรื่องครับ

แล้วพวกญาติๆๆ ก็เล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้านี้ไปทำบุญที่วัดมาหลวงพ่อทักมาว่าจะมีญาติเสีย ...
ญาติอีกคน เอาวัดเดือดปีเกิด น้องผมไปให้พระดูดวงให้ ท่านบอกว่า ดวงฝาแฝดคู่นี้ตก0ทั้งคู่ครับ
เหมือนกับว่าพี่รับเคราะแทนน้องครับ เห้อออ ถึงฆาตจริงๆๆครับ

คิดดูนะครับ ขนาดแม่ผมเอง ยังหยิบรูปผิดเลย ไม่น่าเชื่อจริงๆๆ ครับ ขนาดรูปน้องผมตอนเด็กๆ นี่แยกไม่ออกเลยครับว่าคนไหนเป็นคนไหน แม่ยังรู้เลยว่าใครคือใคร พอโตขึ้นก็แยกออกง่ายแล้วครับ ขนาดนั้นแม่ผมยังหยิบรูปผิดเลยครับ .....

ที่ผมเล่ามาผมแค่อยากระบายครับ ถึงตอนนี้ผมพิมไป นั่งนึกถึงน้องไป นั่งน้ำตาซึมไป เรื่องนี้ทำใจอยากเรื่องเกินครับ ตอนนี้จิตใจผมดีขึ้นมากแล้วครับ ทำใจได้แล้ว ตอนแรกๆ ที่น้องผมยังนอนอยู่ไอซียู ยังทำใจไม่ได้ กินข้าวไม่ลงเลย แฟนผมบังคับให้กิน พอกินข้าวคำแรกเท่านั้นละ นั่งร้องไห้เลย แล้วบอกว่าน้องผมยังไม่ได้กินเลย มันหิวข้าวมันยังไม่ได้กินเลย นึกถึงแล้วน้ำตาก็ไหล เห้ออออออออ ขนาดผมไม่ได้สนิทกันเท่า น้องฝาแฝดนะครับ

2คนนั้นสนิทกันมาก ขนาดโตๆ แล้ว ตอนอยู่บ้านด้วยยังเล่นกันเป็นเด็กๆๆเลยครับ ฝาแฝดคนสุดท้อง ขนาดเป็นอาจารนะครับ ผมเห็นมัน2คนเล่นกัน ยังกะเด็กอนุบาลแนะ ไม่รู้มันทำใจได้แค่ไหน แล้วยังแม่อีก

ลืมเล่าถึงตอนบอกพ่อผมว่าน้องเสีย ......

น้องผมนอนไอซียู5วัน ถึงเสีย เวลาเสียชีวิต ประมาณ ตี2มั้งครับ พี่ผมโทรมาตอนตี2 พอเห็นชื่อพี่โทรมาผมก็รู้แล้วครับ.. ผมรับสายเสร็จ พี่ผมก็เงียบไปสักพัก ตอนนัั้นผมก็มั่นใจแล้วครับ ว่าคงเสียแล้ว แต่ผมก็ยังไม่พูดอะไรออกไป พอผมพี่ผมพูดคำแรก บอกว่า น้องผมเสียแล้วให้มา รพ. แล้ววางหูไปเลย ผมก็น้ำตาซึมเลยครับ รู้ทั้งรู้นะครับ แต่ผมก็ยังหวังให้พี่บอกว่า น้องผมอาการดีขึ้น.....

พิธีศพวันแรก ตอนนั้น พ่อผมได้เข้า รพ. เป็นวันที่ 3 ครับ ตั้งแต่นอน รพ. มาไม่มีปัญหาครับ พอวันที่น้องผมเสียครับ ผมได้ไปเยี่ยมพ่อที่ รพ. ครับ ผมก็ไปทุกวันละครับ แต่วันนี้ที่ผมไป เห็นพ่อผมอาการแปลกๆ นั่งรอหมอ ถามถึงแต่หมอ อยากถามว่าเมื่องไหร่จะได้กับบ้านครับ พอสักบ่ายๆ ผมจะกลับไปช่วยงานศพครับ ผมเลยให้แฟนผมช่วยดูพ่อให้หน่อย ให้อยู่เป็นเพื่อน ถึง 2 ทุ่มครับ ผมก็นั่งรถกับมา ได้ครึ่งทาง แฟนผมโทรมากบอกว่า พ่ออาละวาดจะกับบ้าน ผมเลยก็ต้องกลับ ไปหาพ่อผม ต้องรับกับมาบ้านครับ เหมือนเค้าจะรู้เลยครับ.. ไม่รู้สิคงประมาณ น้องผมคงดลใจอ่ะครับ ใจจริงพวกผมอ่ะ อยากให้พ่อผมไปหาน้องตั้งแต่อยู่ไอซียูแล้วครับ แต่กัวพ่อผมอาการทรุดครับ แต่ใจจริงๆ อยากให้แกมาดูน้องก่อน จะไม่ได้เจอกันแล้ว....

พองานศพวันที่ 2 ผมตัดสินใจพาพ่อไปงานศพน้องครับ ผมเลยให้ญาติผม พาพ่อผมไปงานศพตอนเย็นครับ ผมเองอยู่ช่วยงานอยู่ที่วัดครับ พอพ่อผมมา ตอนนั้นพ่อผม ยังไม่รู้เรื่อง ยังอารมดีๆๆ อยู่ พวกผมเลย พาเข้าไปที่ตั้งศพครับ แบบเดินคุยกันมาเรื่อยๆ พ่อผมก็คุยด้วย แต่พูดจาผิดๆ ถูกๆ ตามประสาครับ พอพ่อผมเห็นรูปน้องเท่านั้นละครับ พ่อผมตกใจมาก ถามว่ามาอยู่นี้ได้ไง ทำไมๆ มาอยู่นี้ได้ยังไง ผมก็เลยถามกลับไปว่า รู้เรื่องไหม.... พ่อผมก็บอก ทำไม่พี่แกมาอยู่นี้ (เค้าพูดผิดครับ ต้องบอกน้อง ) มาอยู่ได้ไง มาอยู่นี้ก็ตายสิ แล้วก็นึ่งเงียบ ผมเลยพยุงไปนั่งครับ พ่อผมไม่พูดอะไรเลย นั่งน้ำตาซึมอย่างเดียวเลยครับ เกิดมาไม่เคยเห็นพ่อนั่งร้องไห้เลยครับ ขนาดพ่อผม เคยล้มละลาย หมดตัวถึง2ครั้ง แต่เกิดมาไม่เคยเห็นพ่อผมร้องไห้เลยครับ .... พูดไม่ออกเลยจริงๆๆ ครับ

ใครผ่านมาอ่านเรื่องราวของผมจบแล้ว ผมขอร้องให้พวกคุณ ดูแลสุขถาพตัวเองให้ดีๆ นะครับ ไปตรวจสุขถาพมั้ง ปีละครั้งก็ยังดีนะครับ เรื่องเงินทอง เรื่องหนี้สิน พวกนี้ไม่ตายก็หาใหม่ได้ครับ ไม่ต้องใส่ใจมันมากนะครับ

ถึงตอนนี้ผมนึกถึงพ่อ แม่ ผมที่งานศพน้องผม ผมคิดอยู่อย่างนึง ต้องทำให้ได้ครับ ไม่ว่าตัวผมจะเป็นยังไง ชีวิตจะดี จะจน ยังไง แต่ผมจะต้องตายหลังพ่อแม่ของผมครับ ผมคงทนไม่ได้ ผมคงรับไม่ไหว ที่จะรู้ว่าพ่อแม่ผมจะต้องนั่งเสียใจในงานศพ ผมอีกคน แค่นี้พ่อแม่ผมก็ใจสลายแล้วครับ ยังไงคนเป็นลูกสมควรเผาผีให้พ่อให้แม่ครับ จะอะไรก็แล้วแต่ คนเป็นพ่อ เป็นแม่ ไม่สมควรเผาผีให้ลูกๆครับ

ผมยอมรับว่าผมกลัวตายครับ แต่ชีวิตนี้ผมกลัวที่สุดคือ กลัวตายก่อนพ่อ ก่อนแม่ครับ ....


สุดท้ายแล้วครับ ผมอยากให้ทุกๆ คนตรวจสอบ รพ. แถวบ้านหน่อยก็ดีนะครับ เผื่อฉุกเฉินครับ อย่างกรณีน้องผม ที่บ้านไม่เคยมีใครเป็นอะไร เลยละเลยเรื่องนี้ไปครับ คิดว่า รพ. ไหน มันก็เหมืิอนๆ กันหมดครับ ไม่คิดว่า พอไปแล้วเครื่องมือไม่พร้อมครับ ถ้าน้องผมได้เข้า รพ. ที่เครื่องมือทันสมัย และพร้อมมากกว่้านี้ น้องผมอาจมีโอกาสรอด มากขึ้นสัก 0.000000001% ก็ยังดีครับบบบ

 

ชีวิตคือตั้งแต่เกิดจนถึงตาย

ไม่มีอะไรมากไปกว่าดินกลบฝัง

 

edit @ 5 Aug 2009 23:21:16 by DimSum

วันนี้ว่างจัด แถมไม่ง่วงด้วย เลยมานั่งเพ้อเจ้อถึงอดิต ตอนนี้มาพูดถึงความฝันที่ปัจจุบันก็ยังฝันอยู่กันครับ

ก่อนที่ผมจะเล่าให้ฟัง ต้องถามเพื่อนๆๆ ก่อนว่า ยังจำได้ไหมครับเกมที่เล่นเป็นเกมแรกเป็นเกมอะไรครับ?

                เด็กๆๆ เคยเล่นเกมไหม เคยคิดไหมว่าอยากให้เกมที่เราเล่นเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ เคยคิดกันบ้างไหมครับ ประมาณ ป.2-3 นี่ล่ะครับจำไม่ค่อยได้เหมือนกัน มีอยู่วันนึง ลูกพี่ลูกน้องของผม เดินถือกระดาษมาแผ่นนึง ลงมานั่งกับผมที่พื้นห้องรับแขก แล้วเค้าก็ถามผมว่า เล่นเกมกันปล่าว นี่นั่งทำเกมมาให้เล่น จำได้ว่า มันเป็นเกมกระดาษ ในกระดาษเค้าวาดรูปตัวการ์ตูนดราก้อนบอล จำได้ว่ามีรูป หงอคง หงอฮัง คุริริน พิคโคโร่ หย่ำฉ่า เท็นชิงฮัง เบจิตต้า แล้วก็ แน็ป แล้วก็รูปเตะรูปต่อย ปล่อยพลัง ของแต่ละคนให้ดู ทุกคนจะมีท่า 6 ท่า ครับ ทั้งหมดถูกวาดเป็นรูปทั้งหมด อย่างท่าต่อย ก็วาดแค่รูปหมัด รูปเท้า อะไรแบบนี้อ่ะครับ

จะว่าไปตอนนั้นดราก้อนบอลดังมาก ถึงมากที่สุด ไม่มีเด็กคนไหนที่ไม่รู้จัก ซุนหงอคง แล้วก็ไม่ใช่แค่เด็กด้วย ทั้งผู้ใหญ่ ผู้หญิง เด็ก คนชรา รู้จักซุนหงอคงกันทั้งนั้นครับ ปัจจุปันผมก็ว่าเด็กๆๆ ก็รู้จักซุนหงอคงแน่ๆๆ ครับ ลองมาคิดกันเล่นๆๆ ดูไหมครับว่า ถ้าเอาตัวละครการ์ตูนตั้งแต่อดิตจนถึงปัจจุบันมาสู้กัน คิดว่าการ์ตูนเรื่องไหนจะชนะ ผมตอบไม่ต้องคิดเลยครับว่าดราก้อนบอล แน่นอนครับ คิดง่ายๆๆ ครับตอนศึกชิงเจ้ายุทธภพ ผู้เฒ่าเต่า ใช้พลังคลื่นเต่าระเบิดดวงจันทร์ได้เนี่ย ตีเป็นตัวเลขเท่าไหร่ ....จำได้ว่ามีอยู่ตอนนึงช่วงราดิชหรือเบจิตต้ามาโลกก็ไม่รู้ บลูม่าได้ซ่อมสเก้าเตอร์แล้วส่องดูผู้เฒ่าเต่ากับคุริรินดู พลังผู้เฒ่าเต่ามีไม่กี่ร้อยเองครับ ระเบิดดวงจันทร์ได้ แล้วมาเทียบพลังกับหงอคงดูเอาแค่หงอคงสู้เป็นซุปเปอร์ไซย่าสู้กลับฟริซเซอร์ แค่นี้ก็ไม่มีการ์ตูนเรื่องไหนสู้ได้แล้วครับ หรือถ้าใครคิดว่ามีการ์ตูนเรื่องไหนเทียบเคียงได้ก็ช่วยบอกผมหน่อยนะครับ หึหึ

นอกเรื่องๆ มาต่อที่เกมกันครับ  วิธีเล่นเกมก็ง่ายๆ ไม่มีไรซับซ้อน อุปกรการเล่นมีแค่ลูกเต๋า 1 ลูก กับกระดาษแผ่นนั้นล่ะครับ  ในกระดาษได้วาดรูปท่า วิชาของแต่ละตัวมาด้วยครับเดี่ยวยังจินตนาการไม่ออก เอาเป็นว่าผมสมมุติว่าเล่นหงอคงนะครับ

ซุนหงอคงมี Hp 100 มีท่าต่างๆๆ

1.     ต่อย  5

2.     เตะ 5

3.     ปล่อยพลัง 20

4.     การ์ด

5.     หลบ

6.     พลังคลื้นเต่า(ท่าไม้ตายแต่ละคน) 40

วิธีเล่น เลือกตัวละครมาคนละตัว  แล้วก็ผลัดกันทอยเต๋าออกได้เลขอะไรก็ใช้ท่านั้น จนเลือดอีกฝ่ายหมดก็จบเกมครับ แต่มันมีกฎ ง่ายๆ อยู่ครับ

1.       ต่อย/เตะ –  ต่อย/เตะ  โดนทั้งคู่

2.       ต่อย/เตะ – ปล่อยพลัง/ท่าไม้ตาย ปล่อยพลัง/ท่าไม้ตายชนะ โดนอัดเต็มๆ ดอกครับ

3.       ปล่อยพลัง – ปล่อยพลัง  เสมอกัน

4.       ปล่อยพลัง – ท่าไม้ตาย ท่าไม้ตายชนะ แต่ลดพลังลง (15 - 40 = 25)

5.       ต่อย/เตะ – การ์ด ไม่เสียพลัง

6.       ปล่อยพลัง/ท่าไม้ตาย – การ์ด เสียพลังครึ่งเดียว

7.       การโจมตีทั้งหมด – หลบ ไม่เสียอะไรเลย

8.       หลบ – การ์ด ไม่มีผล

จากนั้นพวกผมพี่น้องและญาติๆ รวมกัน 7 คน ก้อติดเกมที่คิดขึ้นเองนี้  ไปสักพักใหญ่ๆ เลยครับ แต่ตอนเล่นเกมนี้ไปได้ไม่กี่วัน ผมก็คิดเกมใหม่ๆ มาเล่นกันอีกครับ โดยมีพื้นฐานจากเกมนี้ล่ะครับ แต่เปลี่ยนแค่นิดหน่อย เดิมจากรูปที่เคยวาดไว้เสร้จสรรพ ก้เปลี่ยนมาเป็น การวาดรูปแบบ Real – Time ครับ คือคิดก่อนว่าอยากใช้ตัวละครอะไรในดราก้อนบอล แล้วก็วาดรูปลงไปยืนประจันหน้ากันทั้ง 2 ฝ่าย แล้วก็ทอยลูกเต๋า ได้ได้เลขอะไรลบแล้ววาดภาพแอคชั่นลงไป โดยใช้กฏ 8 ข้อข้างบนในการเล่น แต่ไม่ได้ลบทั้งหมดนะครับ อย่างตอนแรก ตั้งการ์ด เต๊ะท่าธรรมดาๆๆ พอทอยได้ 1 คือต่อย ก็ลบแค่มือ แล้ววาดมือยื่นออกไป ทำท่าต่อย แล้วก็วาดเอฟเฟค แบบว่าโดนชก ที่แก้มมีรอย จนถึงเลือดออก จนสุดท้ายฝ่ายแพ้ก็โดนผู้ชนะ ใช้ดินสอ ละเลงตัวละคร อย่างซาดิส แบบว่าทั้งละเลง ทั้งทิ้มกระดาษทะลุ เลยครับ อินกันมากๆๆเลย จนผมเอาไปเล่นกับเพื่อนที่โรงเรียน ติดกันใหญ่เลยครับ จากออกไปเตะบอลกัน ที่สนาม ตอนพักพวกผู้ชายก็มานั่งจับกลุ่มกันเล่นตอนพักเที่ยง แบบว่าจับคู่กันเล่นเลยครับ ทำเป็นทัวนาเม้นเลยอ่ะ ฮิตกันในห้องขนาดที่ว่าอาจารย์เข้ามาเจอ เป็นเรื่องเลยครับ จำได้ว่าเพราะเอาลูกเต๋าเข้ามาในโรงเรียนอ่ะ โดนตีเลย โดนยึดลูกเต๋าอีกต่างหาก เลยต้องเลิกเล่นที่
โรงเรียนเลยครับ พอนั่งๆ นึกดูแล้วเสียดายจัง เลย

 

นิดนึงนะครับญาติผมคนนี้ เป็นคนแบบว่าไม่ค่อยเต็มครับ ไม่ถึงขนาดปัญญาอ่อนนะครับ ... ก็เหมือนคนปกติทั่วๆ ไปเพียงแต่ว่าพัฒนาการทางด้านการเรียนช้าครับ ซ้ำชั้นตั้งหลายปีจนได้เรียนชั้นเดียวกับผมน่ะครับ แต่เค้าเป็นคนมีพรสวรรค์ทางด้านศิลปะ ครับ วาดภาพสวยมาก ไม่เคยได้เรียนจริงๆๆจังๆๆ นะครับ  เรียกได้ว่าวาดเลียนแบบเหมือนต้นฉบับมากเลยครับ ขนาดที่ว่า มีอยู่ครั้งนึง ผมเห็นเค้านั่งวาดรูป การ์ตูน ระบายสีเป็นรูปสัตว์ต่างๆ  ตรงกลางเป็นรูปสิงโต แล้วก็มีพวกยีราป ฮิปโป สัตวต่างๆๆ อยู่ในนั้น ด้านหลังเป็นป่า มีต้นไม้สูงๆๆ อยู่ครับ เค้าวาดใส่กระดาษวาดเขียนชนิดที่ว่า ผมมานั่งเทียบเลยว่า ต้นฉบับกับก้อบปี้มีอะไรที่ไหนบ้างวาดไม่เหมือน  สุดยอดเลยครับ อย่าลืมนะครับตอนนั้นผมอยู่ ป.2-3 เองครับ ญาติผมอายุเยอะกว่าผม 2 ปี ครับ วาดเหมือนมากเลยครับ ความรู้สึกในตอนนั้น

เดี้ยวมีภาคต่อนะครับ เป็นเกมแรกที่ผมคิดขึ้นครับ ทีนี้ไม่ใช้รูปวาดแล้วครับ ใบ้ให้นิดนึง มีอุปกรณ์ 3 อย่าง

1.       เก้าอี้พลาสติก เก้าอี้นั่งสักผ้าอ่ะล่ะครับ ที่มีรูๆ ด้วยครับ สำคัญเลยนะครับไอ้รูๆ เนี่ย

2.       หมากตัวเดินของเกมเศรษฐี ที่เป็นรูปคน พลาสติกอ่ะคับ

3.       ลูกเต๋าอีกเช่นเคยครับ

ลองมาจินตนาการเล่นๆๆ นะครับ ว่าเป็นเกมแนวไหน ถ้าใครทายถูก ผมขอซูฮกเลยครับ

มาต่อเรื่องเพ้อเจ้อของผมเรื่องที่ 2 กันครับ เรื่องแรกคงไม่ต้องเดาก็คงรู้ๆๆ กันอยู่ ปัจจุบันผมไม่ได้เป็นหมอครับบบ

ความฝันที่ 2 นั้นเกิดขึ้นตอนผมนั่งดูทีวีอยู่กับพ่อ ตอนนั้นพ่อดูฟุตบอล อยู่ มีทีมสีใส่เสื้อสีแดงแข่งกับอีกทีมเสื้อสีอะไรผมก็จำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นจำได้ว่าพ่อเชียทีมที่ไม่ได้ใส่เสื้อสีแดง ผมมองหน้าพ่อผมขณะนั้น รู้สึกว่าอะไรมันจะไซร์ได้ขนาดนั้น พ่อผมเชียบอลแบบลืมโลกเลยครับ สงสัยตอนนั้นคงแทงไปหลายกะตังแน่ๆๆ เลย พ่อผมหน้าแดง ออกเสียงเชียดังลั่น เอ็กไซร์สุดๆๆ เลย ตอนนั้นจำได้ว่าทีมเสื้อแดงบุกแหลกแบบพับสนามบุกเลยครับ แต่ก็ยิงไม่ได้สักทีจนใกล้หมดเวลา จำไม่ได้ว่าทีมเสื้อสีแดงทำอีท่าไหนยิงเข้าไปได้ตอนทดเวลาบาดเจ็บ พ่อของผมตะโกนลั่นว่า “เหลือเชื่อ”  ผมจำแม่นเลยคับ ตะโกนลั่นบ้านเลย เล่นเอาผมที่นั่งข้างๆๆ สะดุ้งเลย แต่วินาทีที่ผมเห็นนักเตะใส่เสื้อสีแดง วิ่งกรูเข้ามาหาคนที่ยิงประตูได้ รวมทั้ง คนดูแทบทั้งสนามแทบกรูเข้ามาในสนามเลย ภาพที่ผมเห็นผมรู้สึกใจเต้นแรงมากๆๆ ครับ มากว่าผมเจอพยาบาลสาวสวยรักแรกพบเสียอีก มันเหมือนกันเค้าคนนั้นได้เป็นฮีโร่ มีแต่คนยกย้องสรรเสริญ เค้า เหมือนพระเจ้าเลยครับ ผมคิดว่าในตอนนั้นเค้าคนนั้นจะทำอะไรก็ได้ก็ไม่มีใครว่า ไม่มีใครด่าเค้าแน่ๆๆเลยครับบ ตอนนั้นผมจำได้ว่า อยู่ป.2-3 นี่ละครับ มันตรึงตราตรึงใจผมจริงๆๆ ผมอยากเป็นพระเจ้าาาาาาาาาาา!!!!!!!

ปัจจุบันผมไม่ได้เป็นนักฟุตบอล ไม่ใช่นักกีฬา แต่ผมพูดได้เต็มปากว่าผมเป็นแฟนทีมฟุตบอลเสื้อสีแดง และจะเป็นตลอดไปครับ จนวันตาย แล้วก็จะสืบทอดเจตนารม ชั่วลูกชั่วหลานของผม ไปที่ทีมเสื้อสีแดงนั้นตลอดไปครับ....

คำถามครับ

ทีมที่ผมเชียร์เป็นทีมชื่ออะไร ใบ้ให้นิดนึง เป็นทีมในพรีเมียร์ลีกอังกฤษ

อ่ะแถมๆๆๆ ใบ้ให้อีกข้อ ผมจำได้ว่ามีคนเคยพูดถึงผู้จัดการทีมปัจจุบันของทีมเสื้อสีแดงว่า ไม่มีใครหน้าใหนใหญ่เท่าสโมสรแต่ ..... ใหญ่แค่เทียบเท่า

ทีมนั้นชื่อว่าอะไรเอ๋ย?

edit @ 20 Feb 2009 01:32:26 by DimSum